Санаи 25.10.2025 дар ҷаласаи Шурои диссертатсионии 6D.КОА – 081 назди Муассисаи давлатии таълимии “Донишкадаи давлатии фарҳанг ва санъати Тоҷикистон ба номи Мирзо Турсунзода” рисолаи илмии докторанти PhD, доктори фалсафа аз рӯи ихтисоси 6D091000 – Кори китобдорӣ, (6D091001 – Китобхонашиносӣ, библиографишиносӣ ва китобшиносӣ), директори Муассисаи давлатии "Агентии миллии Созмони байналмилалии рақамгузории стандарти китоб - Хонаи китоби Тоҷикистон" Нодирзода Сайзароб Сайалӣ дар мавзуи “Таҳаввул ва рушди равандҳои библиографияи тоҷик дар замони Шуравӣ (солҳои 1960-1990): дастовардҳо ва мушкилот” зери роҳбарии номзади илмҳои педагогӣ, дотсент Шосаидзода Сафар Ҳасан бо муваффақият ҳимоя гардид.

  Қайд кардан ба маврид аст, ки мавриди омӯзишу баррасӣ қарор гирифтани мавзуи “Таҳаввул ва рушди равандҳои библиографияи тоҷик дар замони Шуравӣ (солҳои 1960-1990): дастовардҳо ва мушкилот” таҷрибаи фаъолияти библиографии китобхонаҳо ва марказҳои библиографӣ дар солҳои 1960-1990 буда, барои асоснокнамоии таърихи падидоӣ, марҳилаҳои инкишофи назария ва амалияи библиографияи тоҷик шароит фароҳам оварда, ҷиҳати муайяну мушаххас намудани мушкилоту дастовардҳо ва дурнамои рушди он мусоидат менамояд.

  Санаи 20 октябри соли 2025 дар Муассисаи давлатии «Осорхонаи миллии Тоҷикистон» бо ташаббуси Вазорати фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон Намоишгоҳи ХIII байналмилалии «Китоби Душанбе» баргузор гардид, ки кормандони Муассисаи давлатии «Хонаи китоби Тоҷикистон» фаъолона ширкат варзиданд. Намоишгоҳи байналмилалии «Китоби Душанбе» аз соли 2010 бо дастгирии Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун анъанаи солона баргузор мегардад ва яке аз муҳимтарин рӯйдодҳои фарҳангии кишвар ба шумор меравад. Чорабинӣ ба таҳкими ҳамкориҳои фарҳангӣ ва табодули таҷрибаи ноширон, муаллифон ва муҳаққиқон мусоидат намуда, саҳми назаррас дар рушди маърифату китобхонӣ дорад.

  Дар маросим Вазири фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Сатториён Матлубахон Амонзода бо суханронии ифтитоҳӣ баромад намуда, китобро “рамзи дониш, маърифат ва воситаи робитаи фарҳангии миллатҳо” номид. Ӯ таъкид кард, ки таваҷҷуҳ ба китоб нишондиҳандаи сатҳи маданияти миллат буда, Намоишгоҳ минбари муҳими муколамаи фарҳангҳо ва муаррифии дастовардҳои адабӣ мебошад.

  Дар Намоишгоҳ ноширон ва намояндагони фарҳангии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Федератсияи Россия, Ҷумҳурии Мардумии Чин, Ҷумҳурии Исломии Эрон, Ҷумҳурии Туркия, Ҷумҳурии Қирғизистон, Ҷумҳурии Ӯзбекистон, Ҷумҳурии Қазоқистон ва Туркманистон ширкат доранд.

  Дастури методӣ барои иҷрои корҳои КМД (корҳои мустақилонаи донишҷӯ аз фанни забони тоҷикӣ барои шуъбаи рӯзона ва ғоибонаи ихтисосҳои равияи биологӣ) [Матн] / З. Муллоҳмадшоҳ, Д. Комилҷон. – Душанбе, 2025. – 74 с.; 20 см. – 50 н. – ISBN 978-99985-33-92-9

  Мундариҷа: Тарзи иҷроиши корҳои мустақилонаи донишҷӯён аз фанни забони тоҷикӣ дар низоми кредитии таҳсилот. – С.3-4; Гуфтаҳои бузургон дар васфи забон. – С.4-6; Нигоҳдории забон аз носазо гуфтан. – С.6-7; Омӯзиши “Фарҳанги забони тоҷикӣ”. – С.8-10; Дар одоби сухан гуфтан. – С.10-12; Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ. Қасида. – С.13-14; Кор бо фарҳангҳои истилоҳотӣ (термин). – С.14-16; Таҳлили матнҳои тахассусӣ. – С.16-17; Ватандӯстӣ ва ҳифзи меҳан. – С.17-19; Убайд Раҷаб. “То ҳаст оламае, то ҳаст одаме”. – С.19-22; Пайванди илму амал. – С.22-24; Эҳтироми падару модар ва нигоҳдории ҳаққи эшон. – С.24-26; Ақлу хирад нишони одамият. – С.26-28; Дар одоби оини ҷавонмардӣ. – С.28-29; Лоиқ Шералӣ. “Забонгумкарда”. – С.29-32; Дар фазилати дӯстиву душманӣ. – С.33-35; Одоби суҳбат ва фавоиди хомӯшӣ. – С.35-37; Бозор Собир. “Забони модарӣ”. – С.37-40; Фазилати эҳсону саховат. – С.40-41; Афзалияти андӯхтани касбу ҳунар. – С.42-43; Дар фазилати китобдориву китобхонӣ. – С.43-45; Одоб ва фазилати салом. – С.45-48; Либоси миллӣ-нишонаи фарҳанги пурғановати тоҷикон. – С.48-50; Гулназар Келдӣ. “Дилам бар Рӯдакӣ сӯзад”. – С.50-52; Таҳлили морфологии матни интихобшуда. – С.52-54; Тарҷумаи ҳоли худатонро нависед. – С.54-55; Ҷашни Сада. – С.55-57; Ҷашни Наврӯз. – С.57-59; Ҷашни Тиргон. – С.59-62; Ҷашни Меҳргон. – С.62-64; Тоҷикистон кишвари озоди ман (инҳои озод). – С.64-66; Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон ба номи Шириншоҳ Шоҳтемур-даргоҳи таълим ва илму маърифат. – С.66-68; Забони ман-ҷаҳони ман. – С.68-70; Феҳристи адабиёт. – С.71-72.   

  Лутфуллозода, М. Осор [Матн]: Эҳдо ба ҷашни 35-солагии Истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон ва 90-солагии таваллуди муаллиф / М. Лутфуллозода; муҳ. мас. П. Лутф. – Душанбе, 2025. – Ҷ.8. Педагогика ва хиради Шарқ. – 473 с.: расм.; 50 н.

  Мундариҷа: Пешгуфтор. – С. 4-11; 1. Сарчашмаҳои ғанӣ гардидани Педагогика ва хиради Шарқ. – С. 11-13; Боби 1. Педагогикаи халқи тоҷик. Аллаи модар-сароғози педагогика. – С. 14-16; 1. Пандномаи Нӯшервон. – С. 16-21; 2. Бузургмеҳр. – С. 22-23; Боби 2. Хат-нишонае аз педагогикаи шарқ. – С. 23-25; 1. Осори хаттии аҳди Кушониён. – С. 25-27; 2. Назаре ба куҳнатарин хатти забонамон. – С. 27-29; Боби 3. Нақши зарбумасал, мақол ва афоризмҳо дар педагогика ва хиради шарқ. – С. 30-32; Боби 4. Моҳияти педагогии “Авасто”. – С. 33-36; Боби 5. Афкори педагогии мутафаккирони классики тоҷик. – С. 35-258; Боби 6. Афкори педагогии адибони муосири тоҷик. – С. 258; Боби 7. Хоки ватан аз тахти Сулаймон беҳтар. – С. 373-375; 1. Ватандӯстӣ ва истиқлолҷӯии тоҷикон. – С. 376-390; 2. Муаммои нахустин масканҳои тоҷикон ва ҳифзи онон. – С. 391-394; 3. Муборизаи ду қувва-некӣ ва бадӣ. Тарбияи гаравидан ба қувваи некӣ. – С. 395-397; 4. “... Вале нангу номуси ватандорӣ аз марг болотар меистад”. – С. 398-407; 5. Гарчанде ҷон дар хатар аст. – С. 407-408; 6. Дар Ватан ҳама ҳуқуқи баробар доранд. – С. 408-409; 7. Хатари макру ҳила, рашку ҳасад дар ватандорӣ. – С. 409-410; 8. Ишқи халқ ба ватан Спитаман. – С. 410-414; 9. Ватан аз адлу некӣ рушд меёбад. – С. 415-416; 10. Сипар буд болини ӯ. – С. 406; 11. Нияти хуб бояд то охир хуб бимонад. – С. 418-419; 12. Ӯ. Аҷнабиён ва ҳоқимони зулмпешаро чашми дидан надошт. – С. 419-420; 13. Душман лафзи ҳалол надорад. – С. 421; 14. “Ватанпараст ва раҷули (марди) давлат буд”. – С. 422-423; 15. “Модари дигаре дорам...”. – С. 423-425; 16. Шогирдон ва пайравони Абӯмуслим ва муборизаи онҳо. – С. 425-427; 17. ... “Беҳтар аст сари худро ба дор бинем”. – С. 428-429; 18. Ба рӯ табоҳ омадӣ. – С. 430; 19. “То вақте ки зиндаам, девори Бухоро ман ҳастам”. – С. 431-432; 20. Ҷунбишҳои халқӣ. – С. 432-434; 21. Як кав хоки Ватан. – С. 434-436; 22. Шоҳи бе макону ба тахт ё аз мост, ки бар мост. – С. 436-437; 23. “Шер кам бача дорад, хук-бисёр”. – С. 437-438; 24. Восеъ ғасост имрӯз. – С. 438-439; 25. Хусусияти халқӣ дошт шӯриши Маҳмуди Тарзӣ. – С. 439-444; 26. Ақидаҳои фарогири маорифпарварӣ. – С. 444-446; 27. Шоҳасари “Тоҷикон” ва сабақи таърих. – С. 446-450; Боби 8. Педагогикаи Хуросон. – С. 450-458; Боби 9. Педагогика ва хиради Ҳиндустон. – С. 459-463; 1. Гуфтаҳо аз хирадмандони Ҳиндустон. – С. 463-464; Боби 10. Афкори педагогӣ ва хиради мардуми Чин. – С. 465-469; 1. Аз гуфтаҳои пандомези хиради мардуми Хитой. – С. 469-470.